"Ik ben verliefd op het leven!"

"Ik ben verliefd op het leven!"

Claudia kreeg kanker en maakt gebruik van Bednet
Claudia (15) kreeg vorig jaar lymfeklierkanker. Ondanks het feit dat de ziekte zwaar is geweest en ze tijdens de chemo fysiek hard is veranderd, blijft ze positief en dapper vechten. Claudia volgt sinds dit schooljaar deels de les van thuis uit via Bednet en deels in de klas. Laat je inspireren door deze straffe meid!

Hoe het begon

Ik ben altijd een goede sporter geweest, maar begin vorig jaar voelde ik mij tijdens de lessen LO voor het eerst zeer vermoeid. Bij de start van het schooljaar viel ik altijd in slaap tijdens de les of ging ik uitrusten op het ziekbed op school. Ik slaap nooit overdag dus dat was heel vreemd. Mijn ouders en ik hadden vaak ruzie omdat ik niet uit bed geraakte. Ik had ook al een tijdje last van een knobbeltje in mijn hals. Toen ik ook nog eens hoge koorts begon te maken, maakte de kinderarts zich wel zorgen en vroeg een onderzoek aan van de witte bloedcellen. Niet veel later zijn we met spoed naar het ziekenhuis moeten gegaan. Ik voelde ijskoud aan, alsof ik dood was. Het ene onderzoek na het andere volgde. Toen wist ik dat het erg was.  Twee weken later was het zeker: ik had lymfeklierkanker. De eerste avond dacht ik: Waarom ik nu weer? Ik zocht naar redenenen waarom ik ziek werd. Had ik iets fout gedaan? Natuurlijk is dat niet zo maar ik maak altijd van die gekke dingen mee. Het enige wat ik wist van kanker: was kaal zijn, chemo en dood gaan. Ik wist niets van de therapie. 

Verliefd op het leven

Ik heb een heel sterke intuïtie. Ik wist meteen na de eerste onderzoeken al dat ik kanker had. Ik heb er mij snel bij neer gelegd. Ik moest mijn familie troosten: “Mama, ik heb kanker, accepteer het. Ik ga erdoor komen en ik ga genezen”. Want ik wíst dat altijd al, genezen zal ik! Mijn behandelingen gingen ook goed. Ik had nooit infecties. Mijn bloedwaarden waren goed na elke chemo. Een positieve mindset doet super veel. In mijn ogen kon het altijd erger.  Ik zei tegen opa: “Opa, ik moet niet overgeven na de echo. Ik moet maar een week in het ziekenhuis blijven. Andere kinderen een maand”.

Pas op, het is normaal om eens down te zijn, om eens goed te zagen. Maar mij laten gaan hielp mij toch niet vooruit. En ik ben te verliefd op het leven!   

Angelina Jolie

Ik ben ‘een poppemieke’. Ik wil er altijd verzorgd en goed uitzien. Toen er chemo volgde wist ik dat ik mijn haar ging verliezen. Ik heb mijn haar meteen heel kort geknipt in een bles. Al mijn haar in één keer verliezen zou ik niet aankunnen. 

Toen een vriendin bleef slapen hoorde ik een “ping” op mijn hoofd, zoals in een animatiefilmpje. Ik dacht dat ik hallucineerde.  Ik wreef in mijn haar en er kwam een pluk haar mee. Ik weende super hard. Ik heb meteen foto’s naar vrienden gestuurd. Ik bleef hopen dat het haar verliezen ging stoppen maar na een crisis in het ziekenhuis waar ik als een gek haar uit mijn hoofd begon te trekken hebben we besloten om het daar af te scheren. 

We waren allemaal in shock. Als je kaal in de spiegel kijkt is het echt zo ver… ik heb kanker. Het grappige was dat ik het eigenlijk super mooi vond. Ik stond echt goed met een kaal hoofd. Het had wel iets. Toen had ik zo veel steun aan mijn vrienden.  Ze stuurden mij foto’s door van celebrities die kaal waren zoals Angelina Jolie. We kwamen er achter dat er een organisatie bestaat, Haarwensen, die gratis pruiken voor je maken. Je kan je pruik er ook maandelijks laten wassen, inwisselen. Dat was echt een ontdekking. 

Cortisonen

Een deel van de behandeling is cortisonen nemen. Toen kwamen er plots veel kilo’s bij. Ik werd er vreselijk onzeker door.  Als ik kinderen zag op straat, bukte ik mij. Ik moest daar echt aan wennen, dat de spiegel niet bepaalt wie je bent. Dat je nog steeds dezelfde bent ook al zie je er helemaal anders uit.

De cortisonen werken ook op je emoties. Je kan het vergelijken met de rollercoaster van een zwangere vrouw maar dan 10 keer erger.  Ik ben al een heel emotioneel iemand maar de cortisonen maakten het erger. Het was januari vorig jaar. Ik had 2 maanden niemand gezien en toen bracht Nejia van Bednet mij in contact met mijn klas. Een mooie en heftige herinnering. Ik zag eerst maar een 6-tal kinderen in de klas. Ik dacht: “De rest is weg”. Toen Nejia mij vanuit de klas instructies gaf en vroeg om de camera te draaien zag ik plots heel de klas. Ik was zo blij en ontroerd!  Toen de computer uitging was ik heel emotioneel en dat was elke keer zo. Ik kon mij te goed herinneren hoe ik daar zelf in de klas zat, achter de kinderen. Maar nu was ik er niet écht bij. Ik vond dat zo moeilijk. Ik stopte dan ook met Bednet en kreeg privéles van een vrijwilliger van School & Ziekzijn (School na Ziekenhuis). 

Bednetter Claudia ziet haar vrienden via de computer van Bednet

Terug naar school

Het gaat nu beter met mij. De bestraling is afgelopen sinds juni. Mijn haar groeit terug. Ik draag voorlopig extensions. Gelukkig ben ik intussen dicht bij mijn vroeger gewicht. Volgende zomer zijn de cortisonen helemaal uit mijn lijf en zal mijn haar langer zijn. Daar kijk ik enorm naar uit.

Ik ben nu echt met Bednet gestart, minstens voor een half jaar. Soms kan ik lessen op school volgen. Ik moet wel blijven zitten want ik heb teveel gemist. Gelukkig heb ik een heel leuke klas waar ik al veel vrienden gemaakt heb. 

Claudia volgt na kanker de les van thuis uit via Bednet
De Bednet-klas van Claudia

Deel ook jouw story!

Heb jij een verhaal dat je met ons wil delen? Dan maak je kans op het bijwonen van een open training van de Rode Duivels.

Deel je story