"Alles komt altijd goed." - Annelies

"Alles komt altijd goed." - Annelies

Vandaag is iedereen een beetje Bednetter. Elke leerling zit nu thuis in lockdown en werkt voor school of volgt les op afstand. Voor ex-Bednetter Annelies is dit niet nieuw.

Annelies (19) was vijftien toen ze in een zware depressie belandde. Sindsdien kent haar leven veel ups en downs. Toch probeert ze positief te zijn. Ze weet dat het beter zou kunnen, want het is ooit beter geweest.

Hoe het begon en hoe het verder ging 

Toen ik vijftien was, begon ik mij slecht te voelen. Ik praatte er niet over met anderen, maar ik ging wel naar een psycholoog. Er was bij mijn mama een milde vorm van borstkanker vastgesteld en daar wou ik graag over praten. De tijd ging voorbij en mijn gedachten werden meer concreet. Ik wist geen raad met mezelf. Ik kon niet meer verbergen dat het echt slecht met mij ging. Toen ben ik meteen in crisisopname gegaan, waardoor ik het laatste semester van het 4de middelbaar niet kon afmaken. 

Na mijn opname ging het beter met mij. Het 5de middelbaar heb ik bijna helemaal gevolgd. Ik ben niet in opname geweest en ging naar school, maar op moeilijke dagen bleef ik thuis. Dat kon, want ik had een attest hiervoor. Diezelfde zomer ben ik terug serieus bergaf gegaan. Ik was tien dagen op Chirokamp met veel mensen rondom mij, maar zonder mijn hulpverlening. Er klikte iets in mijn hoofd. Mijn ouders en ik beseften dat het zo echt niet verder kon gaan, daarom hebben we hulp ingeroepen. Op 3 september mocht ik opnieuw in opname gaan.

Ik werd opgenomen in PAika, de Psychiatrische afdeling van het UZ Brussel. Op de afdeling krijg je maar twee uur les per week. Zo zou ik mijn jaar niet halen, dus daar wou ik iets aan doen. Naar school gaan was echt geen optie. Toen kwam PAika met Bednet als oplossing. Ik begon Bednet te gebruiken in januari van het zesde middelbaar. In het begin was ik heel enthousiast, want ik vond Bednet wel cool. Na een tijdje kwam ik terug terecht in de realiteit. Les volgen op afstand was zwaar voor mij. Mijn eerste schooldag was meteen via Bednet en mijn klas had ik nooit gezien. Ik kon me moeilijk concentreren waardoor veel lessen niet zijn kunnen doorgaan. 

Ik had veel vrienden op school, maar die hadden het moeilijk met de situatie waarin ik zat. Of dat is toch wat ik heb vernomen. In het 6de middelbaar gedroegen ze zich anders omdat ik Bednet gebruikte. Dat vond ik heel moeilijk. Ik heb veel schoolvrienden verloren waar ik een goede band mee had en ik begrijp niet waarom. Ik hoorde dat ze jaloers waren omdat ik zogezegd minder moest doen, maar het enige wat ik kon denken was ‘je kan toch niet jaloers zijn op mijn situatie?’. Ik wou ook liever gewoon op school zitten. 

Voor de belangrijkste vakken moest ik soms naar school gaan. Dan werd ik altijd geconfronteerd met mijn klassituatie en dat was moeilijk. Al een geluk dat ik kon rekenen op de steun van mijn goede Chirovrienden. Door hen kreeg ik meer kracht om door te zetten. Mijn diploma heb ik behaald, maar niet in juni. Dat had ik niet verwacht. De school heeft ook nooit gezegd dat ik pas later mijn diploma zou krijgen. Blijkbaar moest ik eerst al mijn taken afwerken, voordat ik recht had op mijn diploma. Ergens vond ik het jammer dat ik mijn proclamatie niet meteen kon vieren, maar dat moment vierde ik liever met mijn beste vrienden. De laatste week van augustus kreeg ik eindelijk het goede nieuws dat ik mijn diploma mocht gaan afhalen.

PAika

Tijdens mijn opname in PAika kwamen mijn Chirovrienden mij regelmatig bezoeken. Dan gingen we samen iets drinken in het cafetaria en hielden ze me op de hoogte van de interessante weetjes en roddels over de buitenwereld. Die momenten deden mij wel deugd. Ze hadden een brief naar mij geschreven en die hield ik altijd bij me. Als ik het moeilijk had, las ik deze opnieuw en dan voelde ik mij beter. Mijn beste vriendin van op school kwam ook langs. Mijn andere schoolvrienden heb ik nooit gezien. Zelfs niet tijdens goede momenten. 

#MeTrue

Onlangs bestond PAika tien jaar. De hoofdpsychiater kwam toen met het idee om PAika op de planken te brengen. #MeTrue was geboren. #MeTrue is een theatervoorstelling die vertelt over de ervaringen en gevoelens van jongeren tijdens een opname in de psychiatrie. Zo wilden we samen het taboe doorbreken. De hoofdpersonages in de voorstelling? Een 10-tal jongeren die net zoals ik voor een langere tijd in PAika waren opgenomen. Ook ik deed mee en daar was ik blij om. Ik vind het leuk om mee te spelen in diepgaande theaterstukken. Ik breng graag een boodschap naar buiten. Het was een project dat veel tijd in beslag nam. We moesten elke week repeteren, wat heel vermoeiend was. Zeker als je zelf in een moeilijke periode zit en heel de tijd met je gevoelens moet bezig zijn. Ik ben echt trots op het resultaat.

Mijn nieuw hoofdstuk

Sinds dit jaar studeer ik Verpleegkunde aan de Erasmushogeschool in Brussel. Dat was zonder Bednet niet mogelijk geweest. Ik volg het traject op mijn eigen tempo, maar soms is het zwaar. De komst van het coronavirus heeft hier zeker niet bij geholpen. De eerste paar weken van de quarantaine wist niemand wat er van ons werd verwacht. Normaal gezien hadden we tijdens de paasperiode examens, maar zelfs daar was nog geen zekerheid over. Het was echt stressen. Nu hebben we een duidelijke planning voor de komende periode, maar toch maak ik mij zorgen. Binnenkort heb ik online examens. Normaal gezien krijg ik extra examentijd en kan ik rekenen op mijn begeleidster als het slecht gaat. Nu heb ik geen idee hoe alles gaat uitdraaien.

Dankzij bednet heb ik eigenlijk een voorsprong op de andere studenten. Voor hen is zelfstudie nieuw, voor mij was dit op de middelbare school al dagelijkse kost. Mijn tip aan alle studenten? Zorg voor een duidelijke structuur doorheen de dag. Nu je niet naar school kan gaan, heb je de vrijheid om je planning zelf op te maken. Of je die les nu maakt in de voormiddag of namiddag maakt niet uit, zolang je ze maar maakt. Dat vind ik toch positief aan deze periode. 

Corona dit corona dat

Ik vind dat er weinig rekening wordt gehouden met mensen die psychisch kwetsbaar zijn in deze coronatijden. We worden door de maatschappij wat op de achtergrond geschoven. Corona is misschien wel levensbedreigend, maar als mensen met zelfmoordgedachten zitten, is dat ook levensbedreigend. Als je je slecht voelt, kan je precies nergens naartoe en daar heb ik het echt moeilijk mee. Ik moest misschien in opname gaan, maar heel veel afdelingen zijn gesloten. Mijn wekelijkse therapie met paarden gaat niet meer door. Mijn psycholoog zie ik niet meer fysiek. En bij de dokter durfde ik niet langs te gaan, ik dacht altijd dat hij het veel te druk zou hebben met andere zaken.

Ik kijk heel angstig naar de toekomst. De mensen zitten vol negativiteit en dat heb ik op dit moment echt niet nodig. Ik wil niet horen dat het lang gaat duren of dat het leven nooit meer hetzelfde gaat zijn. Ik heb vooruitzichten nodig. Ik wil dat alles weer wordt zoals het was. Ik wil het dagelijkse leven terug oppikken. Ik had eindelijk de moed gevonden om mijn leven wat op te bouwen en door het coronavirus is alles weer helemaal ingestort. Ik heb acht maanden vrijwillig in opname gezeten. Dan ben je het gewoon om thuis te blijven, omdat je hier zelf voor kiest. Nu maakt iemand anders die beslissing en dat voelt heel vreemd aan. Ik probeer altijd positief te zijn, maar dat lukt nu gewoon niet. Ik heb het te moeilijk. Ik ben absoluut niet bang om het coronavirus te krijgen, maar dat komt voort uit mijn donkere gedachten. Dat is niet echt positief. Mijn hoofd zegt dat het niet erger kan, daarom hou ik mij ook niet zo goed aan de maatregelen. Mensen die psychisch kwetsbaar zijn, hebben nood aan affectie en nabijheid. Wij leven daarvoor. Als ik in een crisis zit en niemand heb om mij vast te houden, wordt alles erger. Veel mensen weten niet wat er echt aan de hand is, maar ik hou de moed erin. Ik weet dat het beter zou kunnen, want het is ooit beter geweest. Alles komt altijd goed.

Deel ook jouw story!

Heb jij een verhaal dat je met ons wil delen? Dan maak je kans op het bijwonen van een open training van de Rode Duivels.

Deel je story